Bij kinderen denken we aan spelen, leren, groeien en leven,
maar niet aan sterven.
Alles wat je kunt bedenken omtrent de zin van het bestaan
stort in elkaar als je meemaakt dat je kind sterft.
En toch gebeurt het soms....
en word ik als uitvaartbegeleidster gevraagd te komen.
Ouders blijven ouders, ook als hun enig kind sterft of als het gaat
om gehuwde kinderen die reeds het huis uit zijn.
Als je kind sterft, verlies je niet enkel dit kind, maar ook
de verwachtingen, de wensen en de dromen over de toekomst.
Verlies van een kind betekent dan ook nog meer dan in enige
andere relatie: verlies van een deel van zichzelf.
Het is heel belangrijk dat de ouders alles kunnen doen wat nodig is
om de realiteit 'mijn kind is gestorven' onder ogen te zien.
Het dode lichaam wiegen, strelen, vasthouden, het daarna verzorgen
en aankleden, haar/hem op bed of in de kist leggen,
persoonlijke spulletjes erbij, foto's maken, alles wat in je op komt doen en als je het zelf niet wilt dan kun je daar broertjes, zusjes, opa's, oma's of vrienden die vertrouwd zijn voor vragen.
En pas daarna kun je gaan nadenken over een begrafenis of crematie
waar van alles voor geregeld moet worden.
Ik vind het van belang dat alles in stappen gedaan wordt
zodat er voor de ouders en familie voldoende ruimte en tijd is voor verdriet, besef van het verlies en om bewust keuzes te kunnen maken.